این سایه ی غریب که در حال رفتن است

چیزی شبیه روح من است این ... نه ُ این من است

آری همان منی که از آغاز بودنش بود

آه این همان منی است که در دفتر زمان

با مشق های دلهره مشغول مردن است

این من که بر مزار خود اینگونه ناشکیب

از آنچه هست و نیست هوا خواه شیون است

از من مگیر آن نگهت را که روزهاست

تکلیف چشمهای تو با سایه روشن است

این من قبول کن که کسی جز تو نیست ُ آه

ای آشنای دور ! که نام تو بهترین است؟!

دیگر آن عاشقانه ترین غزل ها

و شکوه آمیز ترین سرودهایی که همچون آواز پر فرشتگان

در زیر غرفه بلند و موهم این شبستان می تنید

شب هر چه می گفتم درازتر می شد

و راه هر چه می رفتم درازتر می شد

من دیگر از گفتن

و من دیگر از رفتن

و من دیگر از سرودن

من دیگر از ترنه خواندن خسته گشتم

افسرده گشتم نو مید شدم ساکت ماندم...

ساکت ساکت!

اینجا که رسیدی

یاد بگیر تمام یاد نگرفتنی هارا

که بالا تر از سیاهی رنگی نیست

شعار رنگ ها را زمزمه کن

سرزمین دل های وصله دار را

روی خط پایت رد گم میکند

اینجا که رسیدی

اسمان را بپوشان......

یک بغض کهنه که مانده کنار خاطرات تو

من را صبور نشانده کنار خاطرات تو

ای تو بهانه قلبم که می روی زدستانم

از من ببین چه مانده کنار خاطرات تو

عمری چکید به پای تمام ارزوهایش

شمعی که مرثیه خوانده کنار خاطرات تو

با گریه چشم نشانده کنار خاطرات تو

هرشبم نالیه رازیست که گفتن نتوان

رازی از دوری یاریست که گفتن نتوان

بی مه روی تو کوکبه تابنده مرا

روز روشن شب تاریست که گفتن نتوان..